تعاون به زبان ساده

یعنی «همکاری » . هنگامی که فردی نتواند به تنهایی یک کار یا فعالیت زندگی را انجام دهد راه درست آن است که از دیگران کمک بگیرد تا آن کار را به صورت دسته جمعی و با همکاری یکدیگر انجام دهند . این شیوه انجام کار را« تعاون» می گوئیم .
می دانیم که همه مردم در زندگی خود یا مشکلات زیادی روبرو می شوند ، برای حل همه این مشکلات هیچ فردی دارای توانایی و امکانات مناسب و کافی نیست ، بنابراین ، برای داشتن زندگی بهتر ، باید مردم دست به دست هم بدهند و با مشورت همدیگر ، مشکلات را حل کنند .
«تعاون» یکی از راههای شناخته شده برای حل مشکلات زندگی است ، زیرا با کارکردن گروهی و مشورت ، مشکلات و مسائل انسان راحت تر حل خواهد شد .
با «تعاون» همه مردم به هم کمک می کنند ، با همدیگر فکر می کنند و در غم و شادی هم شریک هستند .
براساس دستورات دین مبین اسلام در حال حاضر نظام جمهوری اسلامی ایران تعاون را به عنوان یک راه اساسی برای رسیدن به رفاه و عدالت اجتماعی و توسعه کشور به مردم پیشنهاد می کند

جهت انجامباید سرمایه‌های کوچک، دانش و خلا‌قیت کارشناسان و دانش‌آموختگان نسل جوان را در افزایش ظرفیت بخش تعاون به کار گرفت.

بخش تعاون به عنوان بخش مؤثر در اقتصاد

به زیرساختهای محکم و ایجاد باورمندی در جامعه و فرهنگ عمومی‌نیاز دارد که به نظر می‌رسد این مسئله چون به منافع اجتماعی مربوط می‌شود هم به تقویت روح تعاون و هم به ایده‌های کارآفرینی و خلا‌ق نیازمند است. ما باید زمینه‌های اساسی این موضوع را در کشور فراهم کنیم تا ظرفیتی را که در انتهای برنامه پنجم در رساندن ۲۵ درصد سهم تعاونی مشخص شده را به نتیجه برسانیم.

تعاون یک رکن مهم اقتصاد ایران بوده واین موضوع در قانون اساسی ذکر شده است کارکرد حقوقی و قانونی بخش تعاون و ظرفیت اجتماعی ملت ایران و روحیه مردم اقتضا می‌کند که یک سازماندهی و موضع اجرایی قوی در رساندن این ظرفیت وجود داشته باشد تا بتواند این کارکرد را در جامعه به اثبات رساند. بنابراین تقویت بخش تعاون ضرورت دارد.